Στο ίδιο έργο θεατές

Δεν ξενερώνουμε ποτέ σε αυτήν την πόλη. Έρμη Θεσσαλονίκη, τι σου ’μελλε να πάθεις…

Με ένα και μοναδικό μέσο μαζικής μεταφοράς, τον ΟΑΣΘ, εν έτει 2018. Να ταλαιπωρείσαι κάθε τρεις και λίγο όταν οι εργαζόμενοι αποφασίζουν να τραβήξουν χειρόφρενο.

Σεβαστά τα εργασιακά δικαιώματα, αλλά και αυτός ο «εκβιασμός» κάθε τρεις και λίγο με τις απεργίες χωρίς προειδοποίηση πάει πολύ. Και άντε πιο παλιά, που δεν τους πλήρωνε το ιδιωτικό καθεστώς, για να πιέσει ώστε να εκταμιευτεί η επιχορήγηση του κράτους, η πόλη ήταν με το μέρος τους.

Τώρα τι συμβαίνει; Επειδή τα ΚΤΕΛ ή ένας δήμος μπορεί να μισθώσει ένα τουριστικό πρακτορείο για να αναλάβει συγκοινωνιακό έργο σε απομακρυσμένη περιοχή του νομού, αυτό σημαίνει ότι θα χάσουν τη δουλειά τους; Δημόσιοι υπάλληλοι δεν έχουν γίνει; Ή μήπως υπάρχουν κρυφές νομικές εκκρεμότητες και υποσχέσεις που δεν τήρησε η πλευρά Σπίρτζη;

Όσον αφορά τα περί ιδιωτών «από το παράθυρο», μάλλον κάτι δεν μας λένε καλά οι εργαζόμενοι. Γνωρίζουν ή όχι, όπως όλος ο κόσμος, ότι το 2019 απελευθερώνονται οι συγκοινωνίες και μπορεί κάθε ιδιώτης να βάλει δρομολόγιο που να πηγαίνει από τη Βούλγαρη στα ΚΤΕΛ ανά 10 λεπτά και όχι ανά 30’ που έχει ο κρατικός ΟΑΣΘ;

Μήπως δεν γνωρίζει το σωματείο των εργαζομένων στον ΟΑΣΘ ότι και ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι υπέρ των ΣΔΙΤ στις αστικές συγκοινωνίες; Τι σημαίνει ΣΔΙΤ; Σύμπραξη Δημοσίου και Ιδιωτικού Τομέα. Άρα ιδιώτες σίγουρα από του χρόνου.

Αλλά έστω κι έτσι, να σεβαστούμε τον αγώνα για δημόσιες αστικές συγκοινωνίες (από τους ίδιους που ήταν χέρι – χέρι με το κρατικοδίαιτο προηγούμενο καθεστώς). Γιατί με το χειρόφρενο στο χέρι; Γιατί χωρίς προειδοποίηση; Γιατί κατευθείαν απεργία; Γιατί όχι στάσεις εργασίας μερικές ώρες, ώστε να εξυπηρετηθούν οι πολίτες; Μετά θα φταίει η κακιά κυβέρνηση να τους επιτάξει;