Συγκλονίζουν οι περιγραφές προσφύγων στην Guardian για την περιπέτειά τους μέχρι να φτάσουν στη Βρετανία.

Οι πρόσφατοι 39 θάνατοι κινέζων  μέσα στην νταλίκα, αποκαλύπτουν τις απεγνωσμένες κινήσεις που κάνουν οι άνθρωποι προκειμένου να δραπετεύσουν από τον πόλεμο και τις διώξεις.

Μέρες χωρίς φαγητό και νερό, ακίνητοι μέσα σε ένα παγωμένο κοντέινερ παραχωμένοι κάτω από κουτιά και σύριγγες ή κάτω από πατάτες και κρέατα. Αυτές είναι κάποιες από τις συνθήκες που υπέμειναν πρόσφυγες , στο μακρύ ταξίδι τους για τη Βρετανία προκειμένου να σώσουν τη ζωή τους.

«Δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψουν το πώς αισθάνομαι σήμερα» έγραψε στο tweeter ο Αχμάντ Αλ Ρασίντ, μετά από την ανακάλυψη των 39 πτωμάτων μέσα στο ψυγείο-κοντέινερ, στο Έσσεξ την Τετάρτη που μας πέρασε.

«Διάβασα με φρίκη την είδηση για τα πτώματα που βρέθηκαν» είπε ο Ρασίντ, ο οποίος ταξίδεψε από την Συρία στην Βρετανία το 2015. «Μου προκάλεσε μνήμες από τη δική μου περιπέτεια, όταν είμασταν ακινητοποιημένοι μέχρι θανάτου μέσα σε νταλίκες και ψυγεία με κρέας και κοτόπουλα».

Ο Ρασίντ συνέχισε υπογραμμίζοντας «τις δύσκολες αποφάσεις που οι άνθρωποι πρέπει να πάρουν όταν βρίσκονται περικυκλωμένοι από τον θάνατο και τους σκοτωμούς και το γιατί  δραπετεύουν από τα σπίτια τους και τους αγαπημένους τους».

«Το να καταφέρει κανείς να επιζήσει σε αυτές τις φρικτές καταστάσεις και να μπορέσει έπειτα να τα πάει καλά, είναι ένας θρίαμβος» είπε. «Η καρδιά μου βρίσκεται δίπλα σε αυτούς που έχασαν τη ζωή τους στο δρόμο. Δείξτε καλοσύνη. Γίνετε η φωνή αυτών που δεν έχουν φωνή. Παραμείνετε άνθρωποι».

Και άλλοι πρόσφυγες που έζησαν παρόμοιες εμπειρίες μίλησαν στην Guardian.

«Ήμουν στο Καλαί πέντε μήνες. Κάθε μέρα προσπαθούσα να χωθώ σε μια νταλίκα για να φτάσω στη Βρετανία»  είπε ο Άνταμ 45 χρονών, ο οποίος δραπέτευσε από το Σουδάν εξαιτίας της πολιτικής του δραστηριότητας εναντίον της κυβέρνησης.

«Η γαλλική αστυνομία μας συλλάμβανε και μας χτυπούσε. Όταν τελικά κατάφερα να μπω σε μια νταλίκα, έπρεπε να παραμείνω κρυμμένος εκεί μέσα για περισσότερο από 15 ώρες χωρίς φαγητό ή νερό… Είμαι πολύ λυπημένος για αυτούς τους ανθρώπους. Θα μπορούσε να ήμουν εγώ. Για εμάς, η Βρετανία σημαίνει ασφάλεια»

«Αν χρειαζόταν ξανά να δραπετεύσω για να σωθώ κι έπρεπε να κρυφτώ μέσα σε μια νταλίκα, θα το έκανα και πάλι. Οι άνθρωποι κάνουν οτιδήποτε προκειμένου να σώσουν τη ζωή τους. Δυστυχώς αυτοί οι άνθρωποι που βρέθηκαν νεκροί στο Έσσεξ, δεν τα κατάφεραν».

Ο Μοχάμεντ που είναι 22 χρονών, δραπέτευσε από το Ιράν κρυμμένος μέσα σε ένα κοντέινερ που μετέφερε σύριγγες και φάρμακα. «Κάθε λεπτό φοβόμουν ότι ο οδηγός της νταλίκας ή η αστυνομία θα με έπιαναν. Αν και ήμουν τρομοκρατημένος ένιωθα ότι δεν είχα άλλη επιλογή. Στο Καλαί που έμεινα ένα μήνα, με συνέλαβε η αστυνομία και με έδειρε για να με σταματήσει από το να πάω στη Βρετανία. Ταξίδεψα μόνο με τα ρούχα που φορούσα και τίποτε άλλο. Όταν τελικά έφτασα ήμουν τόσο αδύναμος που μόλις βγήκα έξω κατέρρευσα.»

Δικηγόροι και υπερασπιστές των ανθρώπινων δικαιωμάτων ζητούν αναδιαμόρφωση των νόμων για τους μετανάστες μετά την τελευταία τραγωδία, τονίζοντας ότι οι λαθρέμποροι είναι το σύμπτωμα παρά η αιτία της σκληρής μεταναστευτικής πολιτικής της Ευρώπης.

Η Guilia Tranchina , μια δικηγόρος ειδική στο μεταναστευτικό, δήλωσε: «Δεν ρωτάμε ποτέ, τι υπέφεραν αυτοί οι άνθρωποι πριν μπούνε στην νταλίκα; Για πολλούς από τους πελάτες μου που μπήκαν εκεί και τελικά έφτασαν στην ασφάλεια της Βρετανίας, οι λαθρέμποροι ήταν ουσιαστικά αυτοί που τους έσωσαν τη ζωή. Μιλάμε για την εγκληματικότητα των λαθρέμπορων αλλά στην ουσία οι μεταναστευτικές πολιτικές των Ευρωπαϊκών χωρών είναι εγκληματικές»

Μια άλλη δικηγόρος ειδική στο μεταναστευτικό, η Ανέτ Έλντερ, η οποία έχει μόλις επιστρέψει από την επίσκεψή της στη Λέσβο, δηλώνει θυμωμένη για την κατάσταση που επικρατεί εκεί-που είναι χειρότερη από ποτέ- και για την αδυναμία της Ευρώπης να βρει λύσεις. «Οι άνθρωποι δεν βάζουν τα παιδιά τους σε παραφορτωμένες βάρκες, παρά μόνο αν δεν έχουν άλλη επιλογή. Δεν δένουν πλαστικά μπουκάλια από νερό γύρω από τη μέση τους για να κολυμπήσουν το κανάλι, ούτε κρύβονται σε κοντέινερ, παρ’ εκτός εάν δεν έχουν άλλη επιλογή» λέει «Όταν οι ανθρώπινες ζωές γίνονται αβάσταχτες και τα παιδιά δεν έχουν κανένα μέλλον, συχνά εξαιτίας πολέμων που οι άνθρωποι αυτοί δεν ξεκίνησαν, τότε ,αν μπορούν, φεύγουν».