Δεν φαντάζομαι να ξενίζουν κανέναν οι έντονες διαμαρτυρίες μερίδας πολιτών για τα πασαλάκια που τοποθετήθηκαν σε κεντρικούς δρόμους. Το πόσο τριτοκοσμικές είναι οι συνήθειές μας και το πόσο απείθαρχοι είμαστε είναι γνωστό παλαιόθεν. Αυτά τα κολονάκια που «κοσμούν» πια τα οδοστρώματα της Θεσσαλονίκης αποτελούν το «πτυχίο» μας στον ζαμανφουτισμό, την επιβεβαίωση της αδιαφορίας μας για τον συμπολίτη.

Ο καθένας μας να κάνει τη δουλίτσα του, να εξυπηρετήσει τον εαυτούλη του και οι υπόλοιποι ας κόψουν τον σβέρκο τους. Αυτό όσο βρισκόμαστε στη θέση του «θήτη», γιατί όταν βρεθούμε στη θέση του θύματος της αδιαφορίας των άλλων, μεταμορφωνόμαστε στους μεγαλύτερους πολέμιους της παρανομίας, στα λόγια βέβαια.

Είναι πασίγνωστες οι φράσεις «δεν υπάρχει κράτος», «δεν υπάρχει Αστυνομία», «πού είναι ο δήμαρχος;» και άλλες παρεμφερείς.

Να τος, λοιπόν, ο δήμαρχος. Αφού φτάσαμε στο σημείο να διπλοτριπλοπαρκάρουμε και να μετατρέπουμε όλους τους δρόμους, τους λεωφορειόδρομους και τους ποδηλατόδρομους σε αυτοσχέδια πάρκινγκ, αναγκάστηκε να τους «χτίσει» υψώνοντας συστοιχίες κολονακίων. Όταν τα μωρά δεν καταλαβαίνουν ότι δεν πρέπει να βάζουν το χέρι στην πρίζα, βάζεις προστατευτικό και τη σφραγίζεις. Ας ελπίσουμε μόνο να μην έχουν την τύχη των αντίστοιχων της Μητροπόλεως…

Προφανώς και πρέπει να υπάρξει μέριμνα για τις φορτοεκφορτώσεις, άλλα όχι για όσους αρεσκόμαστε να στηρίζουμε το πόδι μας στον προφυλακτήρα του αυτοκινήτου μας για να πιούμε τον καφέ μας και η αγαπημένη μας φράση είναι «δυο λεπτά, φιλαράκι». Όχι να κάνει ο κάθε έμπορος τη δουλειά του και να την χάνουν οι υπόλοιποι. Μπορεί η «υπερσύγχρονη» ελληνική πολιτεία να μη μας εξασφαλίζει, ακόμα τουλάχιστον, Μέσα Μαζικής Μεταφοράς για να παρατήσουμε επιτέλους τα αυτοκίνητα, όμως αυτό δεν σημαίνει ότι η υπανάπτυκτη οδηγική συμπεριφορά μας πρέπει να εξακολουθήσει να γίνεται ανεκτή ως κανονική.